Karim vond zijn paradijs in Hattem: “Hier mag ik mezelf zijn”

HATTEM - Wie door Hattem loopt, heeft grote kans Abdulkarim Ali Selman tegen te komen. Al wordt zijn officiële naam nauwelijks gebruikt. In Hattem kent bijna iedereen hem als Karim. Een vriendelijke en behulpzame man. Even helpen bij de Van Heemstraschool, een klus bij De Zaaier of aan de slag met de onderhoudsploeg van s.v. Hatto-Heim. Stilzitten is niets voor deze handige bezige bij.

“Als ik thuis zit, doe ik niets. Ik word blij als ik andere mensen kan helpen”, vertelt Karim.

Karim (67) kwam in 2013 in Hattem wonen. Een grote verandering in zijn leven. Jaren daarvoor, in 2008, ontvluchtte hij zijn vaderland Irak vanwege de oorlog. Zijn leven was daar niet meer veilig. Hij kwam terecht in het AZC in Heerlen, een periode waar hij niet graag aan terugdenkt.

Uiteindelijk kreeg hij te horen dat hij in Nederland mocht blijven. Hattem werd zijn nieuwe thuis.

“Hattem is een paradijs”, aldus Karim. Hij houdt van de rust, van de stad en vooral van de mensen. Jong en oud groeten hem op straat.

Toch was het in het begin niet vanzelfsprekend dat Karim zich veilig zou voelen.

De oorlog in Irak heeft diepe sporen nagelaten. Toen Karim net in Hattem woonde, vond hij het bijvoorbeeld eng om dicht bij auto’s te komen. In Irak waren autobommen een reële dreiging. Ook harde geluiden zoals van treinen en vuurwerk konden hem lange tijd angstig maken. Langzaam veranderde dat. Door de jaren heen groeide bij Karim het besef: hier ben ik veilig.

Dat gevoel van vrijheid kreeg voor Karim ook een religieuze betekenis. Tijdens zijn verblijf in het AZC las een medebewoner samen met hem in de Bijbel. Iets wat in Irak voor hem ondenkbaar was. Later sloot hij zich in Hattem aan bij De Open Poort.

“Ik ben blij dat ik hier mag wonen. Ik kan in vrijheid leven en geloven wat ik wil. Veel van Nederland is mooi, maar Hattem blijft het allermooiste. Hier wil ik tot mijn dood wonen.”

Dat Karim graag de handen uit de mouwen steekt, is geen toeval. In Irak werkte hij als glassnijder. In zijn appartement laat hij met trots een fotoboek zien met daarin foto’s van zijn werk van vroeger. Prachtige creaties in glas en keramiek. Het zijn geen gewone gebruiksvoorwerpen, maar ware kunstwerken.

Ook in Hattem komt zijn praktische instelling goed van pas. Hij was eerder vrijwilliger bij kinderboerderij ’t Dijkweitje en bij de tuinploeg van de kerk. Zijn vrijwilligerswerk betekent voor hem meer dan alleen bezig zijn. “Het is belangrijk om iets terug te doen”. Hoewel Karim inmiddels een goed woordje Nederlands spreekt, blijft de taal lastig.

En dan is er voetbal. Karim is een groot voetballiefhebber en inmiddels een groot fan van s.v. Hatto-Heim. Zijn bed heeft hij geschilderd in de clubkleuren geel/blauw en ook de rest van zijn slaapkamer is geheel in Hatto-Heim stijl. Zelf voetbalde Karim vroeger in Irak. Maar ook daar veranderde de oorlog alles. Toch bleef zijn liefde voor voetbal bestaan. Opvallend genoeg was hij vroeger al fan van het Nederlands elftal. In zijn kast staan trots mokken met de gezichten van Nederlandse voetbalhelden van weleer: Gullit, Van Basten en Rijkaard. Tegenwoordig kijkt hij vooral naar voetbal.

Ook bij de club zelfis Karim een vertrouwd gezicht. Vorig jaar bezocht hij trouw de wedstrijden van de jeugd onder 17. Uitwedstrijden bezocht hij wanneer die op fietsafstand waren. Een auto heeft hij niet. “De jongens vroegen: ‘Karim, je komt toch wel kijken?’”

Wie met Karim praat, merkt hoe dankbaar hij is voor zijn leven in Hattem. Zijn werk, zijn vrienden, de voetbalclub en de mensen om hem heen hebben ervoor gezorgd dat hij hier een nieuw leven kon opbouwen.

Heeft hij ook negatieve ervaringen gehad vanwege zijn migratieachtergrond? “In Hattem heel weinig. Ik word overal geaccepteerd.” In Limburg, waar hij eerst woonde, was dat volgens hem anders. “Dat voelde niet goed.” Karim is daar duidelijk over: “Alle mensen zijn gelijk.” Hij begrijpt tegelijkertijd dat negatieve berichten over mensen met een migratieachtergrond invloed kunnen hebben op hoe anderen naar hen kijken. Maar voor hem is het belangrijk om naar de persoon zelf te kijken.

Het verhaal van Karim laat zien wat Kleurrijk Jezelf Zijn betekent: ruimte krijgen om jezelf te zijn, ongeacht waar je vandaan komt, wat je gelooft of welke ervaringen je met je meedraagt. Maar ook: je onderdeel voelen van een gemeenschap en daar zelf iets aan bijdragen.