Na 50 jaar terug op de lagere school

HATTEM - Zaterdag kwamen de kinderen van de gereformeerde lagere school De Zaaier, klas 1970, na vijftig jaar weer samen in Hattem. Wat ooit een klas van tweeëndertig kinderen was, bestond die dag uit zesentwintig mannen en vrouwen, inmiddels allemaal rond de leeftijd van 62 jaar. Drie klasgenoten waren in de tussentijd overleden en werden in herinnering meegenomen.

De dag begon om half elf bij Vadesto op De Bleek. Het eerste samenzijn had iets onwerkelijks. Zesentwintig gezichten die elkaar aandachtig aankeken, zoekend naar herkenning. Achter elke blik zat dezelfde vraag: wie ben jij ook alweer? Maar zodra iemand herkend werd, volgde vrijwel direct een lach, een naam, een herinnering. Wat aarzelend begon, groeide al snel uit tot een warme stroom van herkenning en nostalgie. Verhalen uit de kindertijd kwamen vanzelf naar boven en maakten plaats voor het delen van levensverhalen. Werk, gezinnen, verlies en geluk; een heel leven werd samengevat in ontmoetingen die tegelijkertijd licht en betekenisvol waren.

Rond één uur verplaatste het gezelschap zich naar de school zelf, De Zaaier. Daar liepen ze door de gangen en klaslokalen waar hun jeugd ooit vorm kreeg. Namen van leraren kwamen weer tot leven: juffrouw Hei, juffrouw Zijlstra, juffrouw Oosterhuis, meester Piet ter Velde , meester Folkerts en meester Beuving, het hoofd van de school. Voor de meesten riep deze plek warme herinneringen op. Tegelijkertijd ontstond er ook ruimte voor andere ervaringen. Enkele klasgenoten spraken uit dat zij in die tijd gepest waren. Op een respectvolle manier werd dit uitgesproken naar degenen die daar als kind bij betrokken waren. Het was zichtbaar hoe bijzonder het was dat er na vijftig jaar alsnog erkenning kwam en dat oude pijn een plek kon krijgen. Wat toen onuitgesproken bleef, kon nu worden gedeeld en in zekere zin worden geheeld.

Na de lunch werd de klasfoto opnieuw gemaakt, vijftig jaar later. De lijn van toen en nu werd zichtbaar: dezelfde groep, maar getekend door het leven, met ieders eigen verhaal.

In de middag volgde een rondleiding door de gereformeerde kerk in de Achterstraat, verzorgd door Klaas van Dieren. Voor velen een vertrouwde plek uit hun jeugd, waar zij niet alleen naar de kerk gingen, maar ook naar verenigingen en catechisatie. Jacco van Gelder speelde nog enkele liederen op het kerkorgel. Tussen de serieuze verhalen was er ook ruimte voor humor. Zo werd een anekdote gedeeld over koster Postma, die altijd haastig en luidruchtig door de kerk bewoog, fluitend en een keer de telefoon in de keuken niet hoorde. Een van de klasgenoten nam destijds de telefoon op en meldde zich met de woorden: “Goedendag, u spreekt met de ware kerk.” De herinnering werd met gelach ontvangen, tegelijk beseffend hoezeer tijden veranderen.

De dag werd afgesloten met een diner in het familiehuis van de familie Visser aan de Molenbelt. Daar bleven de gesprekken doorgaan, alsof niemand het samenzijn wilde beëindigen. Terwijl de avond viel en het langzaam donker werd, namen de laatste deelnemers afscheid. In die afsluiting lag een mengeling van weemoed, dankbaarheid en vreugde. Na vijftig jaar was de cirkel even rond geweest: de kinderen van toen hadden elkaar opnieuw ontmoet, niet alleen als klasgenoten van vroeger, maar als mensen die een heel leven hadden geleefd en dat voor één dag weer met elkaar deelden.