Elisabeth Naberhuis – Maazen: 99 en een half jaar jong, met een rugzak vol herinneringen

HATTEM – Op 19 augustus wordt Elisabeth Alida Naberhuis – Maazen 99 en een half jaar. En dat mag best even benoemd worden. Want wie haar spreekt, merkt al snel dat deze krasse dame geen genoegen neemt met stilzitten. Met een sprankelende blik vertelt ze over een bewogen leven, dat begon in Rotterdam maar zich grotendeels afspeelde in Zwolle en Hattem. Een verhaal van liefde, onderwijs, reizen en veerkracht.

Bijzondere plek

Geboren in 1926 in Rotterdam, was Elisabeth de jongste van vier kinderen. Haar vader werkte bij het postkantoor, een beroep dat, zo blijkt later, een terugkerend thema zal worden in haar leven. Toen ze vijf jaar oud was, werd haar vader overgeplaatst naar Zwolle, waar het gezin een huis betrok aan de Seringenstraat in Assendorp. Een wijk die voor mevrouw Naberhuis altijd een bijzondere plek in haar hart zal houden.
“Het was een heerlijke jeugd,” vertelt ze. “Al heeft de oorlog diepe sporen nagelaten. Je mocht ineens van alles niet meer. Soldaten liepen door de straten. Het was beklemmend.” Een ingrijpende herinnering blijft haar bij. De Joodse buurkinderen, met wie ze vaak buiten speelde, verdwenen opeens. Hun huis stond leeg. “Mijn moeder had nog een foto van ze gemaakt. Die foto heb ik nog steeds.”

Onderwijs

Na de Mulo ging Elisabeth naar de Kweekschool in Zwolle. Onderwijs zat namelijk in de familie. “Mijn opa was schoolhoofd in Hendrik Ido Ambacht. Mijn moeder en twee zussen stonden ook voor de klas. Dan zal het wel in de genen zitten,” lacht ze. Als jong meisje speelde ze al juf met haar poppen, dus de keuze voor het onderwijs was vanzelfsprekend.

En banen lagen voor het oprapen. “De schoolhoofden stonden bij wijze van spreken al bij de deur van de Kweekschool. Er was zo’n tekort aan leerkrachten.” Ze begon haar loopbaan in Giethoorn – “een leuke school, lieve kinderen, nuchter volk” – maar na een aantal jaren was ze toe aan een nieuwe uitdaging. Ze solliciteerde in zowel Wijthmen als Hattem, werd bij beide scholen aangenomen, maar koos uiteindelijk voor de Openbare school aan de Dorpsweg in Hattem. “Het is zo’n prachtige stad,” zegt ze daar eenvoudig over. Door de woningnood in die tijd was het lastig om aan onderdak te komen. Ze kreeg een kamer in huis bij meester Van Aalderen en zijn vrouw.

Liefde 

Tijdens haar tijd in Hattem ontmoette Elisabeth Joop Naberhuis, een jonge man die net was teruggekeerd uit Indonesië en tegenover de Berghuizer Papierfabriek woonde. Ze zag hem eens op de motor rijden en dacht meteen: “Dat is een leuke vent!” De vonk sloeg over met een beetje hulp van vriendinnen met wie ze samen een feestje organiseerde op haar kamer. Tijdens dat feestje raakte Elisabeth verder in gesprek met Joop.

Ze kwam hem regelmatig tegen op het postkantoor – in die tijd de plek voor brieven en telefoontjes. “Ik was daar vaak omdat je vroeger nog veel brieven schreef. Eerst mocht ik bellen op school, maar later verbood de hoofdmeester dat, dus ging ik zelf naar het postkantoor.”

Niet veel later volgde de verkering. Ze trouwden op het stadhuis in Hattem, en Elisabeth blikt nog altijd met een glimlach terug op die dag. “De collega’s van de post stonden onderaan de trap bij de trouwerij. Het was een prachtig feest.”

Passie

Zoals gebruikelijk in die tijd, moest Elisabeth na haar huwelijk stoppen met werken. “Dat was heel normaal, daar keek niemand van op.” Ze kregen een kleine voorkeurswoning aan de Lippenoordweg, waar ze dolblij mee waren. De woningnood was groot in die tijd. Maar met kinderen werd het huis al snel te klein. Er volgde een verhuizing naar de Coniferenlaan, waar ze samen hun gezin grootbrachten: een dochter en twee zonen. Inmiddels is ze trotse oma van twee kleinzonen. “Laatst ben ik nog met een van hen naar een museum geweest. Dat was zo leuk!”

Reizen

Reizen was een passie die ze samen met Joop volop heeft beleefd. Met tent, vouwwagen en later caravan trokken ze door heel Europa: Denemarken, Italië, Oostenrijk, Frankrijk, Engeland. “We genoten van de natuur, van de gesprekken met mensen, van de vrijheid.” Later verbleven ze dichter bij huis, op een boerencamping in Groningen. Fotoboeken vol kiekjes herinneren aan al die mooie momenten. “Ik wil ze ooit nog allemaal een keer doorkijken, maar ik ben gewoon nog te druk met van alles en nog wat.” Gevlogen heeft ze nooit. “Daar had ik altijd angst voor. Dat is toch iets wat is gebleven als oorlogstrauma.”

Verdriet 

Na een lang huwelijk overleed haar geliefde Joop na een ziekbed. Ze moest afscheid nemen van hun huis aan de Coniferenlaan en verhuisde naar een woning aan het Uilennest, waar alles gelijkvloers is en zorg om de hoek. “Alleen wonen viel niet mee, maar ik heb mijn draai hier gevonden. Hattem is een mooie stad. Er is veel veranderd, dat wel. Maar ik probeer met de tijd mee te gaan. Al blijven die veranderingen wel moeilijk.”

Met haar moderne mobiele telefoon kan ze aardig uit de voeten, soms geholpen door haar kleinzonen. Toch ziet ze dat digitalisering voor veel ouderen lastig is. Ook het onderwijs – haar oude vak – is sterk veranderd. “Kinderen moeten tegenwoordig zo snel volwassen worden. Zij hebben niet de tijd om zich goed te ontwikkelen. Vroeger groeide je rustiger en veiliger op. Je speelde veel buiten, nu zitten ze veel achter een scherm. Het leven is veel gejaagder geworden.”

Dromen

Wat ze ooit nog zou willen? “Als kind was ik al weg van Oostenrijk. Daar zou ik nog wel een keer heen willen.” Ze twijfelt of dat wel haalbaar is. En dan, lachend: “De burgemeester wil ik ook nog wel eens ontmoeten. Ik vind het zo knap hoe zij zich op die bakfiets voortbeweegt ondanks haar handicap.”

Omdat fietsen haar beter afgaat dan lopen, maakt mevrouw Naberhuis graag ritjes op haar driewielerfiets, het liefst naar Zwolle via de Rode Brug, terug naar Assendorp, de wijk van haar jeugd.

Op naar de 100 

Ouder worden gaat niet altijd zonder slag of stoot. “Soms wil je nog van alles, maar wil je lijf niet meer mee.” Toch kijkt ze met een warm hart terug op bijna een eeuw aan leven. “Bij mijn 90e verjaardag heb ik gezegd: ik ga door tot 100. Maar dan wil ik wel een groot feest als ik tenminste nog goed bij de tijd ben, hoor! Ik ga niet als een halve gare op mijn eigen feest zitten.” Dus spreken we af: over een half jaar komen we terug. Om samen haar 100e verjaardag te vieren. En hopelijk is dan ook de burgemeester van de partij.

Foto triada

Triada gaat door met inzet wooncoaches 

HATTEM – Triada zet de inzet van de wooncoach voort. De afgelopen jaren werd de wooncoach vanuit de provincie Gelderland gefaciliteerd. Per 1 juni is dit gestopt. Triada vindt de rol van wooncoach echter zo waardevol, dat het die zelf voortzet. Gerta en Marcella, twee medewerkers van Triada, dragen voortaan de functietitel ‘wooncoach’. Dinsdag was de feestelijke officiële start hiervan. 

Gerta werkte al enige tijd samen met de wooncoach van de provincie en heeft in die periode veel ervaring opgedaan. “Vooral oudere bewoners liggen me na aan het hart. Het contact voelt vaak heel open en vertrouwd.” Ik ben niet voor niets ook vrijwilliger in het plaatselijke verpleeghuis, dat doe ik met veel plezier. Bovendien neem ik ook daar waardevolle ervaringen mee die ik gebruik in mijn adviezen.” Marcella werkte eerder als woonconsulent. In bijna twintig jaar tijd heeft ze binnen Triada verschillende functies vervuld: “Ik wilde graag iets meer uit de systemen, meer ruimte voor echte aandacht,” vertelt ze. “Vaak komt een gesprek op gang doordat mensen via hun kinderen of buren zijn aangemoedigd contact met ons op te nemen. Dan praten we eerst wat over het dagelijks leven, en ontstaat langzaam ruimte om te verkennen wat iemand zelf wil. Als ik merk dat iemand zich gehoord voelt, dan heb ik mijn werk goed gedaan. En ik kom gerust later nog een keer langs, die tijd neem ik graag.”

Wooncoach

Een wooncoach is er voor huurders die twijfelen over hun huidige woning. Want als u 65 jaar of ouder bent komt er een moment waarop u gaat nadenken over uw woonruimte: is die geschikt voor de oude dag?. Woonruimte speelt hierbij vaak een belangrijke rol. Kunt u nog goed traplopen? En hoe zit het met schoonmaken? Wordt uw eens zo prachtige tuin een blok aan uw been? Dan is een vrijblijvend gesprek met een wooncoach misschien een goed idee. U kunt denken aan vragen als: past mijn woning nog bij mijn situatie? Wat zijn de (financiële) gevolgen van verhuizen? Hoe moet ik mijn huidige woning achterlaten als ik zou willen verhuizen?

Gerta en Marcella voeren al volop gesprekken. Heeft u vragen of twijfels over uw woonsituatie? Overweegt u te verhuizen of wilt u gewoon eens van gedachten wisselen? Neem dan vooral eens contact op. U zit nergens aan vast, een gesprek met een wooncoach is altijd vrijblijvend. Nodig gerust een familielid of iemand die u goed kent uit bij dit gesprek. Om een afspraak te maken kunt u mailen naar: wooncoach@triada.nl of bellen naar tel. 0578 - 676666.

Foto petralien

Groep 8 van de Zaaier zet zich in voor Belevingstuin 

HATTEM – De leerlingen van groep 8 hebben een geweldige prestatie geleverd met hun verkoopmarkt, waarbij zij zelfgemaakte spullen en lekkernijen verkochten voor het goede doel. Trots melden zij dat maar liefst ruim 1.200 euro is opgehaald voor de Belevingstuin Petralien.

Virginie Lombi, initiatiefnemer van deze inclusieve speel- en ontmoetingsplek voor kinderen met én zonder beperking, is diep geraakt door de inzet van de leerlingen. “Dit is toch ontzettend mooi! Voor kinderen, door kinderen opgepakt! Zo zie je hoe krachtig en verbindend jonge initiatieven kunnen zijn.” Met deze donatie komt de realisatie van de belevingstuin weer een stap dichterbij. “Nu alle vergunningen rond zijn, kan de stichting zich richten op de daadwerkelijke opening. Daarvoor is nog een bedrag van ruim €10.000,- nodig. Helpt u mee?” Elke bijdrage, groot of klein, is van harte welkom. De stichting komt graag in contact met iedereen die wil meedenken of meehelpen. Voor meer informatie of contact: info@belevingstuinpetralien.nl, www.belevingstuinpetralien.nl.